OrigamiArt

Zespół prowadzący

Rafał Sabat – redaktor naczelny

Decyzja o założeniu strony internetowej poświęconej origami była spontanicznym pomysłem, eksperymentem, którym chciałem rozpocząć zabawę w tworzenie stron internetowych. Moje marzenie o wydaniu książki z figurkami mojego pomysłu zamieniłem na internetową publikację. Okazało się, że bardzo wielu ludziom była ona potrzebna. Z upływem czasu strona się zmieniała razem z moimi gustami graficznymi, pojawiły się osoby, które aktywnie włączyły się do redagowania serwisu, dzięki czemu możecie poznawać origami z różnych punktów widzenia. Moje podejście do tematu jest konserwatywne, nie układam modeli, do wykonania których niezbędne są nożyczki lub klej. Własne figurki staram się wykonywać z jednej, kwadratowej kartki papieru; szukam prostych i efektownych rozwiązań. Wiele z moich prac możecie odnaleźć na tej stronie.

Kontakt     | Wpisy | Publikacje

Renata Toporek – zastępca redaktora naczelnego

W kawałku życia, w którym już wiedziałam co to jest origami, złożyłam kilkaset figurek. 99,5% z nich to żurawie. Poza tym kilka słoni, żabek, serduszek ze skrzydełkami, jedna gwiazda i pół jaszczurki. Co jakiś czas, szczególnie po spektakularnych wyjazdach redakcji naszej strony na warsztaty, ogarniają mnie wyrzuty sumienia, że wciąż umiem to samo co 10 lat temu. Mimo starań kilku osób, mimo podziwu dla Oli, która mimowolnie rozbudziła we mnie chęć, aby zacząć składać po to, żeby przekonać się „dlaczego uczy się origami”, nie doczekacie się na tej stronie galerii Renaty Toporek. Pióro „przyrosło mi do ręki”, natomiast galerii mistrzów składania papieru na tej stronie nie brakuje. Ale wciąż liczę, że jak kiedyś się spotkamy, to też Was czegoś nauczę.

Wpisy | Publikacje

Zespół redakcyjny

Adam Szewczyk
Moja chęć współpracy z Rafałem Sabatem pojawiła się, kiedy po raz pierwszy odwiedziłem jego stronę internetową poświęconą sztuce składania papieru. Zważywszy na moje wieloletnie doświadczenie w origami, szybko okazało się, że dobrym pomysłem będzie moja pomoc w redagowaniu serwisu. Należę do osób, które lubią stawiać poprzeczkę dość wysoko dla sprawdzenia swoich możliwości, i może dlatego lubię układać skomplikowane modele. Moje spojrzenie na tę sztukę różni się od innych. Nie świadczy to o tym, że układam tylko trudniejsze figurki, a te łatwiejsze odrzucam. W origami ważna jest forma i efekt końcowy, czasem prosta rzecz oddaje wszystko to, co powinna. Nie muszę dodawać, że w czasie układania jestem tradycjonalistą i akceptuję tylko czystą sztukę origami, bez używania kleju i nożyczek. Ale to chyba logiczne dla osób, które znają zasady japońskiej sztuki składania papieru. :)

Wpisy | Publikacje

Mariusz Gąsiorowski
Z origami po raz pierwszy zetknąłem się kilkanaście lat temu składając proste figurki prezentowane w TVP i nieco trudniejsze modele publikowane w „Młodym Techniku”. Do dziś pamiętam diagram stregozaura autorstwa Montrolla, który swego czasu po kilku konkretnych próbach zniechęcił mnie na tyle do układania papieru, że mój powrót do origami miał miejsce dopiero w 2000 roku. Od tego czasu sukcesywnie rozwijam swoje umiejętności w w/w japońskiej sztuce. Gustuję szczególnie w skomplikowanych diagramach stanowiących dla mnie nie lada wyzwanie, przedstawiających głównie świat zwierząt, insektów, dinozaurów, różnorakich stworów i ludzi. Do moich ulubionych twórców w dziedzinie origami należą Robert Lang, Ronald Koh, J.Anibal Voyer… Dzięki tym wielkim postaciom jak i wielu innym światowej sławy diagramistom zrozumiałem, że z kwadratowej kartki papieru, bez użycia nożyczek i kleju można „stworzyć” niemal wszystko. Od niedawna stałem się „łowcą diagramów”… Oprócz origami moim hobby jest jazda na rowerze górskim. Poza tym jestem miłośnikiem oraz szczęśliwym posiadaczem VW „Garbusa” model 1302 z 1972 roku. Zainteresowanych tymi przepięknymi, jedynymi w swoim rodzaju samochodami zapraszam na stronę szczecińskiego klubu Miłośników VW Garbusa „Gryfgarb” www.gryfgarb.org

Wpisy | Publikacje

Bolesław Gargol
Dziesięć lat temu kupiłem pierwszą książkę poswięconą Origami, mniej więcej w tym samym czasie zacząłem tworzyć własne figurki, co po latach uważam za swoiste naśladowanie Stwórcy w wielkim dziele stworzenia. W Origami istnieje przepych kształtów będący odzwierciedleniem tego, co podziwiać możemy w przyrodzie. Dodam, że prawie w ogóle nie zajmuję się Origami geometrycznym. Gdy czas dojrzał w dość sporą ilość moich figurek, zobaczyłem stronę Rafała i – po skontaktowaniu się z nim – zaczął się dla mnie kolejny etap, odtąd nie tworzę już „do szuflady” ale udostępniam swoje pomysły innym. Jestem zwolennikiem iście samurajskiej surowości reguł rządzących Origami tradycyjnym, za wyjątkiem przypadku gdy gotowe elementy trzeba połączyć za pomocą nacięcia nożyczkami lub warstwy kleju.

Wpisy | Publikacje

Artur Biernacki
Origami interesuję się około 10 lat. Zaczęło się od publikacji diagramów w „Młodym techniku”.

Zaciekawiony zacząłem szukać książek o tej tematyce. Polskie wydania nie zaspokoiły moich aspiracji, ale od czego jest internet. To prawdziwa kopalnia diagramów. Ostatnimi czasy zagłębiam się w problematykę siatek zgięć oraz tworzę własne modele. Jestem konserwatystą jeżeli chodzi o zasady origami, czyli nie używam do składania modeli nożyczek, kleju i najczęściej składam z kwadratowej kartki papieru (ale nie gardzę też prostokątem, trójkątem równobocznym itp.). Oprócz origami moją drugą pasją jest taniec breakdance.

Wpisy | Publikacje

Łukasz Gadomer
Origami zainteresowałem się kilka lat temu, gdy dostałem książkę „Origami – papierowe zoo”. Przez jakiś rok bazowałem wyłącznie na tej książce, aż do momentu, gdy w moim domu pojawił się internet – prawdziwa kopalnia diagramów. W internecie znalazłem także tę stronę. Nawiązałem współpracę z jej redaktorami, z czego się bardzo cieszę.

W samej sztuce Origami staram się trzymać jej zasad – nie używać nożyczek, kleju itp. Najchętniej zajmuję się origami tradycyjnym, rzadziej składam moduły. Prócz Origami interesuję się komputerami (a konkretnie grami) oraz wędkarstwem.

Wpisy | Publikacje

Tomasz Siwak
Jak pewnie każde dziecko, swój pierwszy kontakt z origami (choć wiedza o tym, że to się tak nazywa przyszła znacznie później) miałem już w szkole podstawowej: samoloty, pukawki, dmuchane diabełki, dzięcioły. Nie była to jeszcze pasja choć już wtedy próbowałem tworzyć własne „gniotki”, czego efektem były jedynie coraz cieńsze zeszyty. Dopiero pod koniec podstawówki zetknąłem się z diagramami zamieszczonymi w „Młodym Techniku”: łabędziem, gęsią, sową, tyranozaurem, brontozaurem i stegozaurem. Zafascynowany tymi modelami zacząłem poszukiwać nowych diagramów – niestety bezskutecznie; książki dostępne w Polsce był przeznaczone dla początkujących origamistów, a nie dla tych którzy już zetknęli się i opanowali diagramy z „Młodego Technika”. Nie poddawałem się i zacząłem próbować tworzyć własne modele – co po wielu latach zaowocowało pierwszym własnym projektem orła. W tym samym czasie pojawił się w moim życiu internet. To co zobaczyłem sprawiło, że na kilka lat przestałem tworzyć własne modele i skupiłem się wyłącznie na modelach z internetu . Teraz kiedy nabrałem już doświadczenia , z internetowych diagramów korzystam sporadycznie i koncentruję się głównie na tworzeniu własnych modeli. W zależności od nastroju twórczego (nowych pomysłów lub ich braku) tworzę, doskonalę lub powielam własne projekty bądź powielam cudze. Lubię szczególnie typowe modele świata zwierzęcego (głównie ptaki) i roślin oraz bryły geometyczne. Przy tworzeniu projektów najważniejsze są dla mnie: charakter tworzonego projektu oraz estetyka wykonania (dbałość o czystość kształtów, dokładność zgięć). To, co sprawiło, że zafascynowałem się światem origami być może jest wynikiem połączenia moich zainteresowań: artystycznych i matematycznych oraz uniwersalność warsztatowa tworzenia modeli. Bardzo dużo czasu spędziłem malując obrazy, rzeźbiąc i rysując, a równocześnie zawsze bardzo lubiłem geometrię i wszelkiego rodzaju łamigłówki matematyczne. Nie bez znaczenia zapewne jest moja fascynacja doskonałością otaczających nas tworów Natury – ożywionej i nieożywionej: ptaki, dzikie zwierzęta, owady, muszle, kryształy itp. Origami połączyło te wszystkie cechy i dodało własne pierwiastki: papier – symbol lekkości sprawia, że modele stają się subtelne niczym porcelanowe cacka czy koronkowe serwetki, uproszczona forma – pozwala wydobyć te cechy modelu które chce się uwydatnić, a umiejętnie dobrana faktura i kolorystyka dodatkowo je ubogaca. Jednakże, to co najbardziej mnie fascynuje i podejrzewam, że również większość „układaczy” i obserwatorów to fakt, że dysponując tak elementarnym (atomowym) środkiem wyrazu jakim jest kawałek kartki papieru można stworzyć tak różnorodne formy. Modele Origami to prawie „czysta praca twórcza” – cała reszta to tylko papier …

Publikacje

Anna Skorupa
Moja przygoda z origami rozpoczęła się już w dzieciństwie – pierwsze figurki zbudowałam pod kierunkiem mojego taty. Z wielką pasją zaczęłam składać bryłki kilka lat temu, gdy odkryłam olbrzymie możliwości, jakie daje origami modułowe.

Jestem nauczycielką matematyki i dzięki technice origami mogłam zbudować wiele figur geometrycznych, które wzbudziły podziw i zainteresowanie moich uczniów. Diagramy do budowy modeli znajduję w Internecie oraz książkach.

Wpisy | Publikacje

Maria Bis
Figurki origami układałam jako dziecko z ojcem i bratem. Były to proste modele zwierząt i ptaków. Oczywiście bardziej interesowały mojego ojca. Ponowny kontakt z origami to rok 2001. Na studiach podyplomowych zostałam obdarowana przez koleżankę pięknym kręciołkiem. Oczywiście nauczyłam się go wykonywać i nie był to pojedynczy egzemplarz. Całą kolekcję rozdałam moim znajomym. Następnie zobaczyłam świat bryłek matematycznego origami Ani Skorupy, co dopełniło moje zafascynowanie modułkami. Od niej uzyskałam pierwsze informacje o origami modułowym, nauczyłam się czytać diagramy. Dalsze poszukiwania zaczęłam w Internecie i ciągle odkrywam nowe możliwości w tej dziedzinie. Interesuje mnie origami modułowe, ale składam również modele tradycyjne. Jest to ciekawy sposób wykorzystania wolnego czasu, wyciszenia się i odprężenia, a w dodatku powstaje coś co cieszy oczy i budzi podziw. Szkoda tylko, że w Polsce jest tak mało dostępnej ciekawej literatury na ten temat. Inne moje zainteresowania to ciekawe, najnowsze osiągnięcia techniki, grafika komputerowa, sztuka japońska.

Wpisy | Publikacje

Jarosław Majcher – redaktor
Moja znajomość z Origami rozpoczęła się w szkole podstawowej, kiedy to rodzice kupili mi książkę Renzo Zanoniego „Sztuka Origami”. Przez okres szkolny książka ta była dla mnie wystarczającym źródłem ciekawych diagramów. Jednak to musiało się kiedyś skończyć.

W szkole średniej straciłem kontakt z Origami. Internet wtedy nie był tak dostępny jak dziś, a i książki bardzo rzadko pojawiały się w księgarniach. Pod koniec studiów dość przypadkowo natrafiłem na stronę internetową Roberta Langa no i zaczęło się. Pasja odżyła na nowo i od około dwóch lat ciągle się rozwija.

Wpisy | Publikacje

Marcin Wołoszyn
Nie wiem, czym pasjonowałbym się w tej chwili, gdyby nie moja nauczycielka plastyki ze szkoły podstawowej. Właśnie tak to się zaczęło: kilka modeli złożonych na zajęciach, przebrnięcie przez rewelacyjne książki Renzo Zanoniego, a następnie lata ciszy… (scenariusz dziwnie wielu osobom znajomy) …do czasu, gdy znalazłem się na studiach. Któregoś dnia postanowiłem sprezentować znajomej na urodziny papierowego skorpiona. Ogromu materiałów o origami, na jakie natknąłem się w sieci nie muszę chyba opisywać. Od tamtej pory moja pasja do składania ciągle się rozwija. Gustuję przede wszystkim w modelach powstających z pojedynczego kawałka papieru i nie toleruję używania nożyczek. Obecnie próbuję zgłębiać tajniki siatek zgięć.Mam także wiele innych zainteresowań: fotorealistyczny ray-tracing, programowanie w języku C, fotografia cyfrowa, astronomia, gra na instrumentach klawiszowych, rysowanie, słuchanie muzyki, haft krzyżykowy, film animowany, a ostatnio także nauka języka japońskiego. Studiuję na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach… po angielsku. :)

Publikacje

Elżbieta Udziela
Pierwszego żurawia złożyłam kilkanaście lat temu. Nauczyła mnie go moja mała wówczas córeczka. Przez kilka kolejnych lat składałyśmy żurawie razem (co roku w innym kolorze) i były ozdobą naszej domowej choinki. I to było prawie wszystko co potrafiłam zrobić, do czasu gdy w 2001 r. spotkałam innych miłośników origami. To Oni pokazali mi wspaniały świat origami, świat, o którego istnieniu wcześniej nie miałam pojęcia. Próbowałam w origami wielu rzeczy. Bardzo szybko zorientowałam się jednak, że nie wszystko jest dla mnie. Początkowo złościłam się gdy po raz kolejny nie udało mi się sprostać jakiemuś diagramowi, a model, który mi się podobał był poza zasięgiem moich możliwości. Dziś już ten etap mam za sobą, przestałam się złościć i robię tylko to co lubię. Poza tym wiem gdzie są takie miejsca i tacy ludzie, przy pomocy których złożyć można wszystko. Wiem też, że jest prawie tyle sposobów na „uprawianie” origami, ile składających go ludzi i każdy może wziąć dla siebie z tej pięknej sztuki to, co dla niego jest najlepsze. Lubię origami modułowe, bardzo lubię kwiaty i origami użytkowe. Najwięcej jednak radości sprawia mi tworzenie własnych wzorów. Kocham mozaiki, zawsze są niespodzianką – nigdy do końca nie wiadomo jaki będzie efekt końcowy. Od niedawna lubię siedząc na działce „odgapiać” od Matki Natury kwiaty. Nie są tak piękne jak żywe, ale jakie to wyzwanie i ile radości gdy uda się uzyskać podobieństwo. Jestem nauczycielką (uczę wiedzy o społeczeństwie i techniki w szkole dla dzieci niesłyszących) i bardzo mnie cieszy fakt, że czasem mogę się podzielić swoją pasją z moimi uczniami.
A czasami
Nowe zgięcia origami
To przychodzą wraz z rymami ;)

Wpisy | Publikacje

Justyna Sowa
Jestem nieustannie zainteresowana wszystkim co związane ze sztuką i rękodziełem, kreatywne zacięcie mam we krwi. Na codzień promuję targi wnętrz, wieczorami tworzę ilustracje a w wolnych chwilach dla origami.art.pl donoszę wieści o najnowszych przedsięwzięciach origami z całego świata. Mieszkając na stałe poza granicami naszego kraju, rozwijam tez angielskojęzyczną wersję strony, udostępniając bogactwa origami.art.pl origamistom z każdego zakątka świata.

Publikacje

Autorzy

Tomasz Smołka, Piotr Pluta, Piotr Krychowski, Aleksandra Wallach, Łukasz Adamczyk,
Halina Rościszewska-Narloch, Paweł Jaroszek, Grzegorz Bubniak, Joanna Sowa.

Podziękowania